Pytanie wraca przy prawie każdym tarasie. Poniżej różnice, które widać po latach użytkowania, a nie tylko w katalogu.
Format i rysunek nawierzchni
Płyty tarasowe są duże i mają proste krawędzie — dają spokojną, jednolitą powierzchnię z niewielką liczbą fug. Kostka jest mniejsza, więc fug jest znacznie więcej i tworzą wyraźny rysunek.
Na małym tarasie duży format optycznie go powiększa. Na powierzchni nieregularnej, z zakolami i wcięciami, mniejsza kostka jest praktyczniejsza — mniej docinania i mniej wąskich pasków przy krawędziach.
Szczelina między elementami — tu różnica jest największa
- Kostka ma na bokach odboje dystansowe. Sąsiednie kostki stykają się właśnie nimi, więc szerokość szczeliny wynika z samej kostki i jest powtarzalna na całej powierzchni. Szczelinę wypełnia się piaskiem — dzięki temu kostki klinują się nawzajem i przenoszą obciążenie na sąsiadów. Piasek trzeba co jakiś czas uzupełnić.
- Płyty nie stykają się ze sobą wcale. Układa się je na podkładkach dystansowych, więc między nimi zostaje celowa szczelina — i wbrew temu, co widać na zdjęciach w katalogach, przy gresie wcale nie jest ona wąska. Każda płyta pracuje bardziej samodzielnie, dlatego równość warstwy pod spodem jest pod nimi ważniejsza.
Obciążenie i przejezdność
To najczęstszy powód, dla którego wybór wychodzi nietrafiony.
- Płyty tarasowe są projektowane pod ruch pieszy. Nie należy po nich jeździć samochodem ani stawiać na nich ciężkiego sprzętu.
- Kostka w odpowiedniej grubości przenosi ruch kołowy — dlatego na podjazdach i placach stosuje się właśnie ją.
Spadki i odwodnienie
Oba materiały wymagają spadku odprowadzającego wodę od budynku. Woda przechodzi przez szczeliny w obu przypadkach, więc spadek musi być wykonany już na warstwie pod spodem, a nie dopiero na wierzchu.
Przy tarasie przylegającym do domu trzeba też pamiętać o poziomie: nawierzchnia powinna być poniżej izolacji budynku.
Pielęgnacja i starzenie
- Duże płyty łatwiej się zamiata, ale każde przebarwienie widać na większej powierzchni.
- W kostce z wieloma fugami brud mniej rzuca się w oczy; w zamian częściej trzeba uzupełniać piasek i usuwać zieleń ze szczelin.
- Pojedynczą uszkodzoną kostkę wymienia się bez ruszania reszty. Wymiana płyty jest równie możliwa, ale wymaga ostrożności przy sąsiednich.
Krótko: co wybrać
- Płyty — taras wypoczynkowy, wyłącznie ruch pieszy, prosty kształt, zależy Wam na spokojnej, nowoczesnej powierzchni.
- Kostka — taras połączony z podjazdem lub ścieżką, kształt nieregularny, możliwy ruch kołowy, chcecie mieć ten sam materiał na całości.
- Jedno i drugie — płyty w strefie wypoczynkowej, kostka na dojściu i podjeździe. Rozwiązanie bardzo częste i zwykle najrozsądniejsze.